When my heart were young

posted on 29 Jan 2016 01:43 by pumpkinpine in Cartoon, Diary directory Cartoon, Travel, Diary

 

Ayo!!!!!!

สวัสดีจ้า! เรา'เจอรี่'นะ เรียกอีกอย่างว่า'ท่านเซอร์เจอรี่'ก็ได้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

วันนี้เปิดสมุดวาดภาพเก่าๆดู รู้สึกเหมือนระรึกชาติ55555

 

---------------------------------------

 

      เล่มที่เราดูเป็นเล่มที่เอาไปตอนที่เราเรียนซัมเมอร์ที่นิวซีแลนด์ ❤

 

     จะว่าไปเราไปเรียนที่นั่น เราจงใจไม่ใช้อินเทอร์เน็ต(เป็นโอกาศดีที่จะได้หาประสบการณ์) เป็นบรยากาศที่ดีทีเดียว ทำให้เราได้ออกไปข้างนอกและเจออะไรใหม่ๆมากมาย

     ทำให้สมุดเล่มนั้นส่วนใหญ่จะคล้ายไดอารี่รูปภาพ(แต่ก็ไม่ใช่ ขี้เกียจจจจ ʅ(´◔౪◔)ʃ) เป็นตอนสั้นๆ น่ารักดี555

     Ps. ขออภัยภาพไม่ชัด ฉันใช้โทสับถ่ายยยยยฟฟฟฟฟฟ

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

     วันนั้นฉันละมือออกจากลูกบิดประตู กระชับสายกระเป๋าแล้วทอดน่องไปตามทางเดิน ลัดเลอะตามพุ่มไม้ละใบหญ้าเขียวชะอุ่ม ไออุ่นจากแดดกับหยาดน้ำค้างทำให้รู้สึกสดชื่น ฉันได้เดินเข้ามาในเขตสนามเด็กเล่น....

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

ยังจำตอนนั้นได้อยู่เลย... เป็นความรู้สึกที่เรียกว่าอิจฉาเด็ก5555

     เราเองก็อยากย้อนวัย วัยที่ตัวปุ๊กลุ๊กน่ารัก วัยที่ร่าเริงโดยไม่มีความกังวลซ่อนอยู่ภายใน วัยที่สดใสอย่างบริสุทธิ์ วัยที่ไม่ต้องมาห่วงว่าพรุ่งนี้จะกินอะไร ไม่ต้องมากังวลว่าวันไหนจะสอบ วันไหนคะแนนจะออก วันไหนจะถูกครูจับได้ว่าแอบกินขนม...พอๆ...

    

     ตอนนั้นเราเห็นเด็กๆเล่นในสนามเด็กเล่น เห็นเขายิ้ม เห็นเขามีความสุข เราเองก็อยากจะรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง พอพี่เลี้ยงเนิสเซอร์รี่(น่าจะใช่)เรียกมากินขนม น้องๆก็พากันวิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปหาพี่เลี้ยงกันใหญ่เลย5555ตั๊ลล๊ากกกกกก~(*≧∇≦*) ตอนนั้นคือบับ...สนามว่างมากกกกกกก สงสัยเด็กๆหิว5555ตั๊ลล๊ากกกกกก~(*≧∇≦*)

     เราเลยขอโด้สนามไว้เพียงคนเดียวววววฟฟฟฟฟฟฟ เราเข้าไปจองชิงช้าก่อนเลย ชิงช้าของเขาใหญ่และสูงทีเดียว ชอบชิงช้ามากกกกก แต่ไม่มีโอกาสได้เล่นเสียที ตอนอยู่เมืองไทย ที่บ้านมีอุปกรณ์ครบทั้งทีวงทีวี คอมพิวเตอร์ แทปเล็ต อินเทอร์เน็ต สี่ห้าจี โทรส่งโทรสับ....ทำให้หมกแต่ในบ้าน บางทีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะหมกทำไม...

     เมื่อมาที่นิวซีแลนด์ เราเลยตั้งกฏกับตัวเองปิดสามจี ปิดไวไฟ และหาโอกาสออกไปเล่นข้างนอกให้ได้มากที่สุด เพราะที่นิวนี่ปลอดภัยมาก มีแต่ธรรมชาติ

     

     พอเราเริ่มแกว่งชิงช้า ลมพัดเอื่อยๆ ท้องฟ้าเปิด แสงแดดอุ่นๆ แกว่งไปเราก็แหงนมองฟ้า รู้สึกเหมือนจะบินได้เลยแหละヾ(*´∀`* )ノ จู่ๆก็ยิ้มแล้วหัวเราะคนเดียว

เรารู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ต้องกังวลว่ากระโปรงจะเปิด(ตอนนั้นใส่กางเกง) ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาเห็น(ไม่มีคนรู้จัก) ไม่ต้องกังวลว่าจะหล่น(ฟินมว๊ากกกกก~~~)

 

     พออ่านบทความนี้ใหม่อีกรอบ รู้สึกเหมือนเป็นยายแก่มานั่งระรึกชาติ5555 นั่งบ่นนั่งยิ้มคนเดียว.....ตั๊ลล๊ากกกกกก~(*≧∇≦*) คุณยายตั๊ลล๊ากกกกกก~(*≧∇≦*)~~~~

 

เฮ้อ~

 

     เราคิดว่าเงินและเวลาที่ได้มาเรียนต่างประเทศแม้จะแค่เดือนเดียว แต่เราว่ามันคุ้มมากๆเลย ไม่ใช่แค่ได้เพื่อนใหม่ รู้จักคนมากมาย ทัศนะที่กว้างไกลขึ้นและได้ฝึกใช้ภาษา แต่มันมากกว่านั้น

     เรารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่รูปร่างหน้าตา แต่เป็นความคิด ความรับผิดชอบและการกล้าแสดงออก ความคิดเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผลมากขึ้น มองในมุมมองที่หลากหลาย ไตร่ตรองและมีความเป็นผู้นำ สิ่งนี้คือสิ่งที่หาในห้องเรียนไม่ได้เพราะมันไม่ใช่วิชาการ แต่มันคือประสบการณ์ที่คอยขัดเกลาเราอย่างไม่รู้ตัว

 

 Ps. ไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องไปต่างประเทศนะ...

 

 

-------------------------------------

☆ 29/01/16

-------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 29 Jan 2016 01:53:51 by Jerry Walker

edit @ 29 Jan 2016 01:55:54 by Jerry Walker

edit @ 29 Jan 2016 01:59:10 by Jerry Walker

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักมากๆเลยค่ะ

#1 By Fairy on 2016-03-13 17:51